Deze foto maakte ik onderweg, in een klein en afgelegen dorp in Gambia. Geen geplande stop, geen aanleiding anders dan het moment zelf. Een korte ontmoeting, een blik die blijft hangen, een hand die even wordt uitgestoken.
Het dagelijks leven speelt zich hier af zonder publiek. Gewoon, zoals het is. Dit beeld laat dat zien in zijn meest eenvoudige vorm: zorg, nabijheid en aandacht binnen een setting die je niet vaak tegenkomt. Niet groots, niet bijzonder gemaakt, maar juist daardoor betekenisvol.
Wat mij raakte, was de vanzelfsprekendheid van het contact. Het moment waarop je even onderdeel wordt van iemands dag, zonder woorden, zonder context. Fotografie ontstaat hier niet uit het zoeken naar een beeld, maar uit het herkennen van een situatie die zichzelf aandient.
Binnen mijn travel stories is dit type werk essentieel. Het zijn deze kleine, onverwachte momenten die een reis kleur geven en die laten zien hoe dichtbij menselijk contact kan zijn, ook ver van huis.